پارلمان 420
پارلمان در این هفته خبر سازترین جای بود نه اینکه کارهای خیلی مهم انجام شد، نه انجام نشد، حتی برنامه کار تصویب بودجه سال1385 است که بعد از دو ماه از سال بدون بودجه تیر شده است!
یک بحث مهم هم اختلاف نمایندگان با وزارت مالیه در موضوع معاش هاست. نمایندگان پارلمان که رسمی حدود۱۵۰۰ دالر معاش می گیرند و بیش از ۱۰هراز دالر برای موتر و چند هزار برای موتر و گارد و ...حداقل تا این حد انصاف دارند که به وزارت مالیه می گویند که چرا معاش کارمند دولت ۷۰ دالر است! و آن مشاور ۷هزار دالر و این یکی ۲۰ هزار. در حالی که یک کار معمول اداری را انجام می دهد. تا اینجای کار خوب است و اما عیب کار:
روزی که به وزیران رای می دادند. از آنجایی که ممکن است تعدادی از نمایندگان خواندن ندانند یا کمتر بدانند در برگه های رای از عکس وزیران پیشنهادی استفاده شده بود و تعدادی از وکیلان که به داکتر ثریا صبحرنگ - نامزد وزارت زنان- رای ندادند که هیچ و حتی چشم اش را هم کور کردند یا تعدادی روی عکس چلیپا کشیدند و یا نقاشی کردند و این جور کارها، که ما فرض می گیریم صرف برای تیر کردن اوقات خسته کن جلسه بوده و در پس آن هیچ نکته و اندیشه یی نیست!
روز یکشنبه هم که باز ملالی جویا در بخش تریبون آزاد از "مجاهد جنایت کار" و مجاهد خوب حرف زد باز تعدادی از نماندگان به او فحش های رکیک دادند و تعدادی دیگر که مودب تر بودند به سوی اش بطری های آب را پرتاب کردند (نباید این کار را خطرناک جلوه دهیم!) و حتی مردانی برای زدن این دختر پا پیش گذاشتند تا غیرت افغانی شان را نشان دهند و قصه جالب تر تصویر بردار طلوع است که می خواسته از این آشفته بازار فیلم برداری کند و یک سیلی محکم و مجاهدی! از نماینده مردم غزنی دریافت کرد.
در مصاحبه های بعدی گرچه تعدادی از نمایندگان و از جمله ملا راکتی -طالب- مودبانه این رفتارها را محکوم کردند اما نماینده غزنی می گفت: "این حق من است" شاید منظور اش زدن خبرنگار تلوزیون طلوع بوده یا زدن ملالی جویا، نمی دانم و حتی گفته می شود که ملالی جویا را در همین پارلمان به مرگ یا "تجاوز جنسی" هم علنی تهدید می کنند.
دیشب هم تلوزیون طلوع مصاحبه یی مفصل با ملالی جویا کرد و او باز بحث محاکمه جنایت کاران جنگی را تکرار کرد و ...از پارلمان خواست که امکان این دادگاه را فراهم کند!
حالا باور می کنید که پارلمان ما ۴۲۰ است یا نه؟
